Większość osób jadących na pierwszy kurs kitesurfingu wyobraża sobie to bardzo podobnie. Przyjeżdżasz na Hel, zakładasz piankę, bierzesz deskę i po chwili pływasz już po Zatoce Puckiej jak ludzie z filmów wrzucanych przez szkoły i riderów na Instagramie.

Rzeczywistość wygląda trochę inaczej. I właśnie dlatego pierwsze dni szkolenia są później tak ważne.

Bo zanim pojawią się pierwsze ślizgi, skoki czy samodzielne pływanie, trzeba najpierw nauczyć się rozumieć wiatr, latawiec i wodę. Tego po prostu nie da się przeskoczyć.

Pierwszy dzień zaczyna się dużo wcześniej niż wejście na wodę

Na Helu praktycznie cały dzień kręci się wokół warunków. Instruktorzy od rana obserwują prognozy, kierunek wiatru i to, jak wygląda spot od strony Zatoki Puckiej. Czasem wiatr od początku wygląda idealnie, a czasem wszyscy siedzą jeszcze chwilę przy bazie i obserwują, czy prognoza zacznie się potwierdzać.

I właśnie to dla wielu osób jest pierwszym zaskoczeniem.

Kitesurfing nie działa jak klasyczny trening o konkretnej godzinie. Tutaj cały plan dnia często podporządkowany jest pogodzie i oknu wiatrowemu. Zdarza się, że rano na wodzie praktycznie nic się nie dzieje, a dwie godziny później cała zatoka jest już pełna latawców.

Dlatego życie na spocie wygląda trochę inaczej niż zwykły wakacyjny wyjazd nad Bałtyk.

Na początku poznajesz sprzęt i uczysz się go nie bać

Pierwszy kontakt ze sprzętem zwykle robi spore wrażenie. Szczególnie kiedy wcześniej widziało się kite’a głównie z plaży albo internetu.

Instruktor pokazuje wtedy cały sprzęt potrzebny do pływania — latawiec, bar, trapez, deskę, leash oraz system bezpieczeństwa. Uczysz się też poprawnego przygotowania wszystkiego na brzegu, pompowania kite’a i tego, jak wygląda bezpieczne startowanie oraz lądowanie latawca.

Dla początkujących to często pierwszy moment, kiedy zaczynają rozumieć, że kitesurfing dużo bardziej opiera się na kontroli i wyczuciu niż na sile.

Większość osób już po pierwszej godzinie widzi też, jak ważny jest spokój. Na początku praktycznie każdy wykonuje ruchy za szybko. Ręce spinają się na barze, latawiec zaczyna uciekać po oknie wiatrowym, a instruktor co chwilę przypomina, żeby odpuścić napięcie i nie patrzeć wyłącznie w niebo.

Pierwsze sterowanie latawcem wygląda dużo mniej efektownie niż na filmach

I właśnie tutaj zwykle zaczyna się prawdziwy chaos